1پژوهش حاضر باهدف تاثیر سبک دلبستگی برتنظیم هیجان بانقش میانجی سبک هویت انجام شد. روش پژوهش توصیفی واز نوع تحلیل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر کاشان درسال تحصیلی1401-1400 بودند،که500نفر  به روش خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. داده ها براساس سه پرسشنامه سیاهه تنظیم هیجانی Gross & Jan (2003)،مقیاس سبک هویت(6G-ISI)وپرسشنامه سبک دلبستگی Collins and Reid ( 1990) ، جمع آوری شد. داده ها به روش مدل یابی معادلات ساختاری و بااستفاده از نرم افزار لیزرل 8.8 و26 spss. تجزیه وتحلیل گردید.براساس نتایج سبک دلبستگی ایمن در سطح معنی داری 01/0 سبک دلبستگی اجتنابی در سطح معنی داری 05/0 ، سبک دلبستگی دوسوگرا در سطح معنی داری 01/0 ، به صورت مستقیم تنظیم هیجان را پیش بینی کردند. از بین سه دلبستگی، سبک دلبستگی ایمن در سطح معنی داری01/0 ، با میانجی گری سبک های هویت تنظیم هیجان را پیش بینی کرد. سبک هویتی اطلاعاتی در سطح معنی داری 01/0 ، سبک هویتی سردرگم در سطح معنی داری 05/0 ، به صورت مستقیم تنظیم هیجان را پیش بینی کردند.   از بین سه دلبستگی، فقط سبک دلبستگی ایمن در سطح معنی داری01/0 ، نقش معنی داری در پیش بینی سبک هویتی هنجاری داشت.با توجه به نتایج این مطالعه، تنظیم هیجان یکی از مهمترین سازه های روانشناسی تربیتی و عامل مهمی در تعیین سلامت روانی وداشتن عملکرد موفق در تحصیل است که عوامل مؤثر بر تنظیم هیجان و پیشایندهای آن شناسایی بایدشود. برنامه ریزی جهت آموزش وبرگزاری کارگاههای آموزشی دراین زمینه در مدارس برای دانش آموزان  پیشنهاد می شود.

زمینه و هدف: تجربه حاملگی در زندگی زنان را می توان نوعی بحران موقعیتی به حساب آورد. وجود اضطراب به شکل های مختلف در زنان باردار مشکلاتی را برای جنین و مادر و حتی آینده کودک ایجاد می کند. به منظور ارتقای سلامت روان و کاهش اضطراب مادران، مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر آموزش رفتارهای دلبستگی بر میزان اضطراب و دلبستگی مادر به نوزاد در در بارداری اول انجام گرفته است.روش بررسی: پژوهش حاضر، به روش کارآزمایی بالینی در مورد 84 خانم باردار شکم اول (42 نفر گروه آزمون و 42 نفر گروه شاهد) از زنان باردار مراجعه کننده به دو بیمارستان حافظ و شوشتری شیراز در تابستان 1389 انجام گرفته است. ابتدا قبل از مطالعه سطح اضطراب مادران مورد مطالعه در دو گروه ارزیابی شد. سپس برای گروه آزمون علاوه بر مراقبت های معمول بارداری، چهار جلسه 90 دقیقه ای کلاس های آموزش رفتارهای دلبستگی طی یک ماه (هفته ای یک جلسه) برگزار شد. گروه شاهد فقط مراقبت های معمول بارداری را دریافت نمودند. بلافاصله پس از پایان دوره یک ماهه مداخله، در هر دو گروه مجددا سطح اضطراب سنجیده شد. سپس در روز اول بعد از زایمان در هنگام شیردهی رفتارهای دلبستگی مادر به نوزاد در هر دو گروه بدون اطلاع مادر و با استفاده از برگه مشاهده اوانت مشاهده و ثبت گردید. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های مجذور کای و تی مستقل و تی زوجی در نرم افزار SPSS v.17 استفاده شد.یافته ها: دو گروه از نظر ویژگی های فردی نظیر سن و جنس و سطوح اضطراب قبل از مداخله همسان بودند. میانگین نمره اضطراب قبل از مداخله در دو گروه آزمون و شاهد تفاوت آماری معناداری نداشت (p=0.590) ولی بعد از مداخله تفاوت آماری معناداری نشان داد (p=0.003). همچنین میانگین نمره دلبستگی مادر با نوزاد در اولین شیردهی در دو گروه تفاوت آماری معناداری را نشان داد (p<0.001).نتیجه گیری: بر اساس نتایج این پژوهش، آموزش رفتارهای دلبستگی موجب کاهش سطح اضطراب مادر باردار و افزایش میزان دلبستگی مادر به نوزاد می گردد. با توجه به آسان، ارزان و غیرتهاجمی بودن این روش، استفاده از آن به خصوص در مورد زنان نخست زا توصیه می شود.

مقدمه: نظریه دلبستگی یکی از مدل های مناسب برای شناخت روش های سازش یافته و سازش نایافته ای است که افراد از طریق آن ها با چالش های تحولی متعدد زندگی مواجه می شوند. تجربه دلبستگی ایمن، لازمه تحول سالم و طبیعی و زیربنای کنش وری سالم روانی است. این پژوهش به بررسی رابطه بین سبک های دلبستگی با اختلالات اضطراب و جسمانی سازی می پردازد.مواد و روش ها: این طرح پژوهشی یک مطالعه توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه های مختلط شهر تهران است. گروهی متشکل از 384 دانشجوی پسر و دختر (با توجه به حجم جامعه توسط استفاده از فرمول کوکران) با استفاده از روش نمونه گیری چند خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. مقیاس دلبستگی بزرگسال (AAI) و چک لیست علایم SCL-90-R توسط این دانشجویان تکمیل گردید. برای تحلیل داده ها، ضریب های همبستگی و تحلیل رگرسیون به کار برده شد.یافته ها: داده های ما رابطه معنی داری را بین سبک دلبستگی با آسیب پذیری نسبت به اختلالات اضطراب و جسمانی سازی نشان داد.نتیجه گیری: سبک های ناایمن دلبستگی (دوسوگرا و اجتنابی) می توانند نقش مهمی را در ایجاد و حفظ اختلالات اضطراب و جسمانی سازی ایفاء نمایند. بنابراین، ارزیابی این عوامل آسیب زا می تواند منجر به جهت گیری تازه ای در پیشگیری، تشخیص و درمان اختلالات فوق الذکر گردد.

هدف از اجرای این پژوهش بررسی ارتباط بین سبک های دلبستگی و ویژگی های شخصیتی با اضطراب دانش آموزان پیش دانشگاهی شهر شیراز بود. بدین منظور، 380 نفر (230 دختر و 150 پسر) به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند و پرسشنامه های ویژگی های شخصیت نئو، سبک های دلبستگی و اضطراب بک را تکمیل کردند. برای بررسی و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون، تی تست و رگرسیون گام به گام استفاده شد. نتایج نشان دادند که سبک دلبستگی اضطرابی با اضطراب رابطه ای مثبت و معنادار دارد و در مورد ویژگی های شخصیتی، بین روان رنجوری و اضطراب رابطه مثبت و معنادار وجود دارد و بین برونگرایی، مسوولیت پذیری، انعطاف پذیری و اضطراب رابطه معنادار منفی وجود دارد. تنها سبک دلبستگی اضطرابی توان پیش بینی کنندگی اضطراب را داشت و از بین مولفه های ویژگی شخصیتی، روان رنجوری، توان پیش بینی اضطراب دختران و روان رنجوری و مسوولیت پذیری توان پیش بینی اضطراب پسران را داشت. هم چنین، دختران نسبت به پسران اضطراب بیش تری را نشان دادند.